Saturday, December 09, 2006

नको राजस पाखरा सुरांसवे नादवू
खिडकीत घोटाळून नको मला सादवू

तुझी शीळ वेडीपिशी तिचा स्वर कापरा
माझ्या काळजाचं पाणी आणि डोळ्याला झरा!

प्राणतळातून हाक तुझी जाणवे मला
तिचे बेभान आव्हान जरी खुणवे मला

तरी परीकथेपरी आहे चेटूक - जंतर
माझ्या प्राणपाखराला मिळे मानवी शरीर!

4 Comments:

गायत्री,
परीक्षा संपल्याचंच ह्या कवितेमुळे जाणवतय.a free thinking bird like you cannot be caged for long but for the short exam period. welcome home of blogs!

इतिAnonymous Anonymous
Monday, December 11, 2006 6:22:00 AM  

सुंदर कविता!

इतिAnonymous शैलेश श. खांडेकर
Saturday, December 16, 2006 3:12:00 PM  

वाह!!दिलखेच काम आहे!!!

तुझी शीळ वेडीपिशी तिचा स्वर कापरा
माझ्या काळजाचं पाणी आणि डोळ्याला झरा!

इतिBlogger abhijit
Wednesday, December 20, 2006 12:19:00 PM  

वाह सुंदर कविता ..

इतिBlogger Meenakshi Hardikar
Friday, April 13, 2007 4:58:00 PM  

Post a Comment

<< Home